Celu težinu ljudskog tela nosi 33 kosti koje se nazivaju pršljenovi. Glavna koštana struktura koju oni zajedno čine naziva se kičma. Kod zdrave osobe kičma je ravna kada se gleda spreda ili odpozadi. Zbog prirodnog položaja tela, kičma je u predelu vrata i donjeg dela leđa blago savijena prema unutra, a u predelu leđa i trtice blago prema van. Kod zdrave osobe kičma nije savijena ni udesno ni ulevo. Ipak, tokom prelaska iz detinjstva u adolescenciju može doći do promena na kičmi. Ako postoje problemi s držanjem tela, kičma se može razvijati nepravilno. Tokom detinjstva kičma se svake godine menja i razvija. Zato je veoma važno na vreme voditi računa o zdravlju kičme i poduzeti mere za sprečavanje bolesti kičme kod dece.
Koje su bolesti kičme u dečijem uzrastu?
Bolesti kičme koje se mogu javiti kod dece možemo podeliti u tri grupe:
- Skolioza.
- Infekcije kičme.
- Tumori kičme.
U nastavku ćemo ukratko objasniti svaku od njih.
Skolioza kod dece
Jedna od najčešćih bolesti kičme kod dece je skolioza. Kod skolioze kičma, gledano straga, ima oblik slova C ili S. Kod zdrave kičme pršljenovi su, gledano straga, poredani ravno od vrha prema dnu. Kod skolioze se pršljenovi pomeraju udesno ili ulevo i mogu se okretati oko svoje osi. Skolioza se jednako često javlja kod devojčica i dečaka, ali kod devojčica može brže napredovati. Najbrže napreduje u periodu adolescencije, kada dete brzo raste. U tom periodu se ugao zakrivljenosti može brzo povećavati, a nakon završetka rasta napredovanje se uglavnom zaustavlja.
Infekcije kičme kod dece
Među bolestima kičme kod dece nalaze se i infekcije kičme. One su kod dece ređe nego kod odraslih. Infekcija može zahvatiti kosti kičme, područje oko kičmene moždine ili diskove koji se nalaze između pršljenova. Kod dece su češće zahvaćeni upravo diskovi. Za lečenje infekcija kičme kod dece koriste se antibiotici. Bolest se u većini slučajeva brzo stavlja pod kontrolu.
Tumori kičme kod dece
Kod dece se mogu javiti i tumori kičme. Mogu uzrokovati bol u vratu ili leđima, kao i utrnulost u rukama ili nogama. Dobroćudni tumori se najčešće samo prate. Zloćudni tumori se leče hemoterapijom i radioterapijom, a često je potrebna i operacija.